 | | |
| | |
|
Spaces home  I am a Dorky girl.PhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
I am a Dorky girl. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
March 13 Movin' forwardถึงแล้ว...ถึงเวลาย้ายบ้าน
บ้านที่อยู่ในโลกไซเบอร์
บ้านใหม่ กว้างขวาง เพียงพอ สำหรับ ทุกคน
ช่วงนี้ เป็นเวลาย้ายบ้าน
สมบัติอะไร ที่อยู่ในบ้านนี้ จะย้ายไปเกือบทั้งหมด
อ่อ..เกือบลืมบอกที่อยู่ใหม่
เจอกันที่บ้านใหม่นะคะ.. January 31 Short takes' The pretender Ep.2สวัสดีทุกท่าน
บทสนทนาคราวที่แล้วสนุกจริง
ทำให้ฉันรู้สึกคันมือคันติ่ง
จึงเปิดบทสนทนาครั้งนี้ เพื่อตอบสนองติ่งของตน..
เช้านี้อากาศเย็นเยียบเฉียบใจ
อุณหภูมิหมุนเวียนเปลี่ยนผัน
มันเหวี่ยงฉันจนเกือบตามไม่ทัน
ดั่งฝูงคนคละเคล้าเปลี่ยนแปลง..
บ่ายนี้ฉันยืนอยู่หน้ากระจก
ประจันหน้ากับความสกปรกที่เห็น
สิ่งที่ฉันมีหรือเป็น
ฉันถูกเขี่ยวเข็ญให้เป็นหรือไร ?
ฉันถามเจ้ากระจกเงาบานใหญ่
อยากรู้เจ้าของเจ้าเป็นอย่างไรกัน
กระจกบอกความสามารถข้าน้อยนิด
ข้าคงตอบคำถามเจ้าไม่ได้..
ฉันถามเอาเท่าที่เจ้าเห็นเป็นอย่างไร
กระจกเงาตอบไปตามจริง
เจ้านายข้าส่องกระจกทุกเช้า
แต่ไม่ทุกคราวที่คุยกับข้า...น้อยนิดหนักหนาที่ข้ารู้จัก
กระจกว่าบางคราวเขามองลึกไปในตา
สำรวจส่วนต่างๆในตัวตน
ทั้งหัวเราะโศกเศร้าปะปน
สิ่งที่เห็นเจ้านายข้าแค่คนธรรมดา..
โซ่ตรวนอันใดที่เจ้าถามข้า
ตามความไม่ประสาจะตอบไป
การดำเนินชีวิตเป็นอย่างไร
โซ่ตรวน..ก็ต่างไปตามแต่คน..
หยุดเถิด..ข้าโง่เขลา
คงตอบเจ้าได้เพียงแค่เท่านี้
คำถามจงหยุดไว้ที่นี่
มีเวลาอีกทีข้าจะตอบ..
กระจกบอก..ข้าถามอะไรเจ้าได้มั้ย
จะเป็นไรไปจงถามมา
เจ้าถามข้ามาเสียมากมาย
ในหมู่คนที่มากมาย..เจ้าเป็นอย่างไรบอกข้าที
สิ่งเร้าหลายขนาดแตกต่างหลาย
ท่ามกลางความโสมมที่มากมาย
เจ้าละอาย..เบื่อหน่าย..หรือรื่นเริง
จงส่องข้าแล้วตอบมาเถิดท่าน...ตัวตนนั้นเราต่างกันเพียงใด ?
January 21 Short takes' the pretender.สวัสดีทุกท่าน
คืนนี้ฉันคันมือคันนิ้ว
เมื่อคืนคุณเป็นอย่างไรกันบ้าง
เมื่อคืนของฉันว่างเสียจริง
สวัสดีทุกท่าน
ทุกตัวตนในฉันและเธอ
อีกทั้งเพื่อนคนเดียวของฉัน
ที่อยู่ในกระจกตรงหน้านั่นไง
สวัสดีอีกครั้ง
สวัสดีกับการนั่งฟังคุณพร่ำบ่น
กับคำพูดที่โสมม เน่าเฟ๊ะ
มันทำให้หน้าของฉันเหม็นหึ่ง..
คุณอาจคิดว่าฉันจะกล่าวสวัสดี
ใช่..ฉันกล่าวสวัสดี
ให้แก่หน้ากากอันหนักอึ้งของคุณ
คุณว่า..มันไม่หนักบ้างหรือ ?
เพื่อนเอ๋ย..สวัสดี
คืนนี้เธอดูผอมไปมาก
เธอคงไม่ชอบทำอะไรตามใจปาก
ผิดกับฉันที่อวบอัดขึ้นทุกวัน..ด้วยตามใจปาก
ขอบคุณกระจกตรงหน้า
ที่ทำให้เห็นความโสโครกอย่างแจ่มใส
ส่องไปถึงภายในที่หยาบหนา
ปกคลุมไปด้วยคำหยาบช้าโสมม..
เธอถูกเหวี่ยงไปกับโซ่ตรวน
ซึ่งหล่อหลอมรวมกับสิ่งชั่วร้าย
ดูเธอนั่นปะไร
หลงไปกับโซ่ตรวน..
สวัสดีวันพรุ่งนี้เช้า
ลาก่อนกระจกเงาใส
วันพรุ่งนี้ฉันต้องออกไป
เป็นคนเสแสร้งแกล้งไปกับ..โซ่ตรวน
January 08 สาวเสื้อหนาวสีดำฉาก 4..
สถานที่ : รถทัวร์นครชัยแอร์
เวลา : แดดเปรี๊ยงๆ..
"สวัสดีครับ ผมนายสม่ำ เสมอ ขอสัญญากับทุกท่านว่าจะขับรถอย่างมีสติ และนำพาทุกท่านไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัยครับ ขอบคุณทุกท่านที่ใช้บริการ นครชัยแอร์ เป็นอย่างยิ่งครับ..."
สตางค์ได้ที่นั่งติดหน้าต่าง คนที่นั่งข้างๆสตางค์เป็นผู้หญิง ผู้หญิงคนนั้นสูงยาวเข่าดี ส่วนหน้าตาก็พอใช้ได้ เธอสวมเสื้อหนาวไหมพรมสีดำ..
ไม่ทันที่สตางค์จะได้สำรวจส่วนอื่นๆของเธอ สตางค์ก็สะดุดเข้ากับรอยยิ้มของเธอเสียแล้ว เธอว่าสตางค์หน้าตาคุ้นๆ..
สตางค์เงียบไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย..
สตางค์: ไปกรุงเทพเหรอครับ
สาวเสื้อหนาวสีดำ: ใช่ค่ะ ก็รถรอบนี้ไปที่เดียวไม่ใช่เหรอคะ.... (เธอยิ้ม..)
สตางค์: จิงด้วยครับ ไม่น่าถามโง่ๆเลย...ฮ่าๆ (- -)
สาวเสื้อหนาวสีดำ: เป็นคนขอนแก่นรึป่าวคะ
สตางค์: ป่าวครับ คนอุดร แล้วคุณ..เอ่อ
สาวเสื้อหนาวสีดำ: สลิ่มค่ะ
สตางค์: สลิ่ม..ชื่อน่ารักดีครับ สตางค์ครับ
สลิ่ม: ดูจากชื่อท่าทางพ่อแม่จะรวยนะ
สตางค์: ฮ่าๆๆๆ แล้วเป็นคนขอนแก่นรึป่าวครับ
สลิ่ม: ป่าวอะ เราเป็นคนกรุงเทพ
สตางค์: อ่อ
..............................สามนาน................
สลิ่ม: เอ๊ะ..สตางค์ สตางค์เป็นเพื่อนกับสติใช่มั้ย
สตางค์: ช่ายๆ...รู้ได้ไงอะ
สลิ่ม: อ่อ..เราเป็นเพื่อนของสติหน่ะ เรียนคณะศิลปกรรมเหมือนกัน ..ถึงว่าทำไมหน้าคุ้นๆ เราว่าแล้วว่าต้องเคยเห็นที่ไหน
สตางค์: แล้วเคยเห็นเราที่ไหนหล่ะ
สลิ่ม: อ๋อ..เคยเห็นในหนังสือรุ่นที่ห้องของสติหน่ะ เห็นสติว่าเป็นเพื่อนสนิทสุดๆ
สตางค์: อ๋อ..งี้นี่เอง
สลิ่ม: เรากับสติอยู่วงเดียวกันหน่ะ เลยสนิทกัน ..ฮ่าๆๆ โลกกลมจังเลยนะ..
สตางค์: ฮ่าๆๆ..กลมสุดๆ อยู่วงเดียวกับมัน..แปลกดีนะ ปกติมันไม่ค่อยสนิทกับผู้หญิงเท่าไหร่ แล้วเล่นอะไรอะ
สลิ่ม: เราร้องนำหน่ะ แต่บางทีก็เล่นกีต้าร์ด้วย
สตางค์: โห..เก่งจัง เราก็เล่นกีต้าร์เหมือนกันนะ แต่ว่าตั้งแต่ไปเรียนที่กรุงเทพก็ไม่ได้แตะเลยอะ
สลิ่ม: โห..แย่จังนะ ท่าทางจะเก็บกด ฮ่าๆๆ
สตางค์: ฮ่าๆๆ เก็บกดจิงๆนะ อยากเล่นจะตาย แต่เวลาเราหมดไปกับการเดินทางซะมาก ก็เลยทำอะไรๆได้น้อยลงอะ อิจฉาสลิ่มอะ ฮ่าๆๆ
สลิ่ม: ขนาดนั้น..หึหึ เมืองหลวงนี่ท่าทางน่าเบื่อจังนะ
สตางค์: ช่าย แต่ก็ไม่ทั้งหมดหรอกนะ สิ่งดีๆก็ยังมีให้เห็นอยู่เหมือนกัน
สลิ่ม: ................
สตางค์: ว่าแต่...สลิ่มเป็นคนกรุงเทพแต่ทำไมมาเรียนที่ขอนแก่นหล่ะ
สลิ่ม: ก็อย่างที่สตางค์ว่า เมืองกรุงหน่ะน่าเบื่อออก แปลกนะ คนกรุงเทพมาเรียนต่างจังหวัด ส่วนคนต่างจังหวัดกลับลงไปเรียนที่กรุงเทพ ...เป็นไงหล่ะ ตอนนี้ก็รู้แล้วว่ากรุงเทพหน่ะไม่เห็นจะดีตรงไหน
สตางค์: ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกนะ ถึงเราจะเบื่อกรุงเทพ แต่ยังไงเราก็ไม่เสียใจที่เราตัดสินใจเรียนที | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Invite as friend
Profile
Blog
Guestbook
Photos
Lists
Music